Angst

16 april 2017

Als ze de coach hut binnen stapt, is deze meteen gevuld met haar energie. Ze praat rusteloos, ademt hoog en raakt regelmatig buiten adem. En nog voor we goed en wel zitten is zij haar verhaal al begonnen.

…dat de vorige zwangerschap zo goed is verlopen… tot 40 weken… toen ze angsten kreeg… dat haar baby in haar buik dood zou gaan… dat ze steeds op de bewegingen van haar kindje in haar buik zat te letten… maar dat dat eigenlijk nooit genoeg zekerheid gaf… dat de verloskundige haar steeds probeerde gerust te stellen… dat zij zei dat baby’s nou eenmaal minder bewegingsruimte hebben in die laatste weken… maar dat zij daar alleen maar zenuwachtiger van werd… en dat ze het niet meer volhield en bij 41+3 weken zwangerschap wilde worden ingeleid… dat ze toen rug weeën kreeg, die ze niet meer weg kon zuchten… dat ze zo gespannen was dat ze om een ruggenprik vroeg… dat ze dat van tevoren nooit had gewild…

… en dat ze nu, in deze tweede zwangerschap, al bij 34 weken weer slapeloze nachten begint te krijgen… en angsten… en nu bang is dat datgene van vorige keer zich zal herhalen… maar nu nog eerder… dat ze bang is dat de verloskundige haar onterecht gerust gaat stellen… dat deze zal zeggen dat het allemaal goed is… maar dat zij dan bang is dat het tóch niet goed zal blijken te zijn…

… dat ze gek wordt van zichzelf…

… dat ze daarom maar eens hulp is gaan zoeken….

Ze kijkt me onrustig aan.

‘Goh’, zeg ik, ‘dus je bent erg bang dat de baby in jouw buik dood zal gaan.’

‘Ja’

‘Dat snap ik’ zeg ik.

Ze kijkt me een beetje verdwaasd aan.

‘Ja’, vervolg ik, ‘want zwanger zijn is hartstikke spannend en eng. En niemand kan jou garanderen dat het goed zal gaan. Ook ik niet.’

Haar blik verandert.

‘Zwanger zijn ís eng. Er is bijna nooit iets in het leven waar je je zo verantwoordelijk voor voelt en dat zó helemaal alleen op jou neerkomt. Jij draagt dat kindje in jouw buik. Jij voelt de bewegingen wel of niet, jij bent verantwoordelijk om op tijd aan de bel te trekken als er iets niet goed zou kunnen zijn. En niemand kan jou de garantie geven dat alles goed zal komen. Niet je man, niet je moeder, niet je verloskundige, niet de gynaecoloog en ook ik niet. Dat is hartstikke eng. Bang zijn in de zwangerschap is heel normaal.’

Ze schuift op haar stoel. ‘Goh, dit antwoord had ik niet verwacht…’ zegt ze.

‘Vind je het erg dat je zo bang bent?’ vraag ik.

‘Ja. Ik vind het heel vervelend. Ik wil er van af. Ik wil niet bang zijn.’

‘Maar als ik je zeg dat het normaal is om bang te zijn in de zwangerschap. Geeft je dat al een ander gevoel?’

‘Ja..’ zegt ze vertwijfeld.

Ik leg haar nog een keer uit waarom angst hoort bij zwanger zijn. Dat de angst er mag zijn en ze de angstniet hoeft weg te drukken. Maar dat het bij haar in een té grote vorm aanwezig is. Ik leer haar handvatten om de thermostaat van de angst, die bij haar regelmatig (op een schaal van 0 tot 10) op 10 staat,naar beneden te draaien. Ik vertel haar hoe ze haar man kan instrueren om haar te helpen als ze erg bang is. Want als hij zegt ‘maar lieverd, het komt echt wel goed, maak je niet ongerust’… hoe goed bedoeld ook; dan is het effect dat zij opnieuw alleen met haar angst zit. Terwijl als hij zou zeggen ‘ja, lieverd, ik begrijp het, het is ook spannend..’ en dan even een arm om haar heen zou slaan… dan helpt dat om de angst te uiten en kan deze weer wegebben en dus afnemen.


Kleine handigheidjes waarmee alle betrokkenen, maar ook alle zorgverleners zouden kunnen bijdragen aan het uiten en daardoor afnemen van een angstgevoel.

Dan doe ik nog een meditatie oefening met haar. Het brengt haar aandacht weer meer in haar lichaam, in plaats van in haar hoofd. Ze vindt het confronterend. ‘Dit deed ik vroeger ook regelmatig. Ik ken het. Het helpt me. Maar op de een of andere manier ben ik het helemaal vergeten.’

Ik geef haar een link mee met geleide meditaties, om thuis te kunnen doen.

Als het gesprek zo goed als rond is, zegt ze; ‘dit had ik écht niet verwacht. Ik had gedacht dat je met statistieken en kansberekeningen zou komen. Dit is zo’n ander gesprek geworden dan wat ik had gedacht.’ Ze lacht. Haar energie is een stuk rustiger, haar ademhaling dieper.

We spreken af dat ze aan de bel trekt als dat nodig is.

Ik hoor niets van haar.

Tot vorige week.

Ze appt; ‘ik lig zo blij met mijn nieuwe baby in het kraambed! De laatste weken zijn rustig verlopen. Ik ben 5 dagen na mijn uitgerekende datum bevallen. Ik heb elke dag gemediteerd. Ik heb jouw oefeningen gedaan. Mijn man heeft me zo goed geholpen. De thermostaat hield ik op 5. Ik ben supergoed bevallen. Ik voel me zo blij en trots! Dank voor je steun.’

Terug naar overzicht